Słowa Abigail były tak ciche, że Alison o mały włos nie uznała ich za wytwór własnej wyobraźni.
— Mamo… Wiem, kogo on ma na myśli.
Przez moment nikt się nie poruszył.
Strefa gastronomiczna wokół nich żyła własnym życiem, jakby nic się nie stało. Tace brzęczały. Za ladą z sokami wył blender. Gdzieś obok maluch śmiał się, podczas gdy jego ojciec próbował zetrzeć keczup z jego koszulki.
Ale przy ich stoliku świat skurczył się do bladej twarzy Abigail.

Alison przykucnęła przy niej.
— Co masz na myśli, skarbie?
Abigail zacisnęła obie dłonie na paskach swojego plecaka.
— Słyszałam, jak Gregory wypowiedział jej imię.
Christopher pochylił się bliżej.
— Czyje imię?
Abigail spojrzała na Alison.
— Babci Catherine.
Alison mrugnęła.
— Mojej mamy?
Abigail pokiwała głową.
— Powiedział: „Prawdziwym problemem jest udział Catherine”. A potem ta pani na filmie powiedziała coś o papierach sprzed dawna.
Alison wpatrywała się w córkę.
— To nie ma sensu.
Mieszkanie należało do Alison.
A przynajmniej zawsze tak uważała.
Jej ojciec, Samuel Carter, kupił nieruchomość w centrum, gdy Alison była nastolatką. Po jego śmierci czternaście lat temu Alison otrzymała ją w spadku. Sama widziała akt własności. Widniało na nim jej imię i nazwisko.
Catherine nigdy nie rościła sobie praw do własności.
Christopher wyciągnął pendrive z telefonu.
— Musimy przestać zgadywać.
Prawniczka rodzinna, do której zadzwonił, Miriam Cole, zgodziła się spotkać z nimi natychmiast w domu Catherine. Ostrzegła również Alison, aby nie wracała do mieszkania i nie kontaktowała się z Gregorym.
Opuścili centrum handlowe wyjściem bocznym.
Catherine przyjechała swoim starym, szarym sedanem z zaciętą szczęką i obiema dłońmi zacaciśniętymi na kierownicy.
W momencie, gdy Alison wsiadła do środka, jej matka odwróciła się.
— Gdzie jest Abigail?
— Z Christopherem. Jadą za nami.
Catherine pokiwała głową.
Wtedy Alison zapytała:
— Mamo, czy ty masz udział w moim mieszkaniu?
Palce jej matki zastygły na kierownicy.
To było wszystko, co Alison musiała zobaczyć.
— Mamo?
Catherine patrzyła prosto przed siebie.
— Nie tutaj.
Klatka piersiowa Alison się zacisnęła.
— Co to znaczy?
— To znaczy, że nie rozmawiamy o majątku rodzinnym na podziemnym parkingu, kiedy Gregory może nas szukać.
Ta odpowiedź przeraziła Alison bardziej niż zaprzeczenie.
Podczas jazdy jej telefon wibrował raz po raz.
Gregory dzwonił sześć razy.
Później nadeszły wiadomości.
*Robisz błąd.*
*Christopher tobą manipuluje.*
*Twoja matka okłamywała cię przez całe życie.*
Alison na chwilę przestała oddychać.
Pojawiła się kolejna wiadomość.
*Zapytaj Catherine, kto naprawdę zapłacił za mieszkanie.*
Natychmiast pokazała ją matce.
Catherine rzuciła okiem na ekran.
Jej twarz się zmieniła.
To nie był szok.
To było rozpoznanie.
— Wyłącz telefon — powiedziała.
— Mamo, o czym on mówi?
— Wyłącz go.
— Wiedziałaś o Gregorym?
— Nie.
— Więc co on ma na myśli?
Głos Catherine wyostrzył się.
— Powiedziałam: wyłącz go.
Alison rzadko słyszała ten ton od czasów dzieciństwa. Wyłączyła telefon.
Dwadzieścia minut później dotarły do skromnego, murowanego domu Catherine po południowej stronie miasta.
Miriam Cole już czekała.
Była drobną kobietą dobiegającą sześćdziesiątki, o srebrnych włosach i nawyku słuchania bez przerywania. Christopher z Abigail przyjechali chwilę później.
Gdy drzwi zostały zamknięte na klucz, a zasłony zaciągnięte, Miriam przeanalizowała zdjęcie, które przysłał Gregory.
Powiększyła obraz umowy.
— To nie jest zwykła umowa sprzedaży — powiedziała.
— A co to jest? — zapytała Alison.
— Transakcja dotycząca nieruchomości przejętej za długi.
Miriam wskazała akapit widoczny w dolnej części strony.
— Podana cena sprzedaży to czterysta dziesięć tysięcy dolarów.
Christopher zmarszczył brwi.
— To mieszkanie jest warte znacznie więcej.
— Około siedemset tysięcy na obecnym rynku — powiedziała Miriam. — Być może więcej.
Alison poczuła zawroty głowy.
— Więc Gregory sprzedawał je za niemal połowę wartości?
— Co sugeruje albo skrajnie zdesperowanego sprzedawcę, albo transakcję mającą na celu szybkie przekazanie prawa własności.
Miriam ponowne spojrzała na zdjęcie.
— A te żółte karteczki wskazują miejsca, w których miałaś się podpisać.
— Ale skoro sfałszował pełnomocnictwo, dlaczego potrzebował mojego podpisu?
— Ponieważ sfałszowane pełnomocnictwo niesie ze sobą ryzyko. Kupujący lub kredytodawca mógł zażądać twojego bezpośredniego podpisu pod konkretnymi dokumentami.
Abigail siedziała obok Catherine.
Nagle odezwała się:
— Ta pani powiedziała, że potrzebują mamy na nagraniu.
Wszyscy się odwrócili.
Abigail przełknęła ślinę.
— Powiedziała, że jeśli mama podpisze to przed kamerą, nikt nie będzie mógł powiedzieć, że Gregory ją zmusił.
Krew w żyłach Alison zastygła.
Christopher wstał i zaczął chodzić po pokoju.
— Planowali wywrzeć na nią presję, żeby podpisała umowę, i nagrać to jako dowód zgody.
Miriam pokiwała głową z ponurą miną.
— Takie byłoby moje przypuszczenie.
Alison spojrzała na matkę.
— A twój udział?
Catherine zamknęła oczy.
Przez kilka sekund wyglądała na znacznie starszą niż swoje siedemdziesiąt lat.
W końcu wstała.
— Chodźcie ze mną.
Podeszła w stronę piwnicy.
Alison poszła za nią, a po niej Christopher i Miriam.
Abigail ruszyła za nimi, ale Catherine ją zatrzymała.
— Nie, skarbie.
— Znalazłam pendrive — powiedziała Abigail.
— Wiem.
Broda Abigail uniosła się ze uporem.
— I Gregory wie, że coś znalazłam.
Catherine zawahała się.
Christopher położył dłoń na ramieniu córki.
— Ona zostaje ze mną.
Catherine w końcu pokiwała głową.
Zeszli na dół.
W głębi piwnicy stała stara szafka, którą Alison pamiętała z dzieciństwa. Catherine przesunęła kilka koców i wyciągnęła metalową kasetkę.
— Twój ojciec kazał mi obiecać, że nigdy jej nie otworzę, chyba że ktoś przyjdzie pytać o mieszkanie.
Alison wpatrywała się w nią.
— I ktoś przyszedł?
— Trzy tygodnie temu.
Jej serce zamarło.
— Kto?
— Gregory.
Catherine otworzyła kasetkę.
W środku znajdowały się dokumenty zawinięte w folię.
Miriam rozłożyła je na stole warsztatowym.
Pierwszym z nich była umowa sprzed dwudziestu trzech lat.
Drugim — stare zestawienie kredytu hipotecznego.
Trzecim — odręczny list podpisany przez ojca Alison.
Miriam czytała w milczeniu.
Potem podniosła wzrok.
— No dobrze.
— Co tam jest? — zażądała odpowiedzi Alison.
Miriam stuknęła palcem w umowę.
— Twój ojciec nie kupił tego mieszkania sam.
Catherine usiadła ciężko na składanym krześle.
— Powiedz jej — powiedziała Alison.
Jej matka potarła dłonie.
— Twój ojciec stracił prawie wszystko.
Alison zmarszczyła brwi.
— O czym ty mówisz?
— Kiedy kupował tę nieruchomość, interes upadał. Nie miał wystarczająco dużo pieniędzy na wkład własny.
— Ale zawsze powtarzał, że to mieszkanie było jego najlepszą inwestycją.
— Bo było.
Catherine spojrzała na córkę.
— Po prostu nie był jedynym inwestorem.
— Kto nim był?
Milczenie Catherine trwało zbyt długo.
Christopher rzucił okiem na dokumenty.
Miriam powiedziała:
— Było ich troje.
Alison wpatrywała się w nią.
— Troje?
— Samuel Carter.
Miriam wskazała pierwszy podpis.
— Catherine Carter.
Drugi podpis.
— I…
Zatrzymała się.
Alison podeszła bliżej.
Trzecie nazwisko widniało pod wyblakłym podpisem.
*Margaret Vale.*
Alison potrząsnęła głową.
— Nie znam nikogo o nazwisku Margaret Vale.
Catherine szepnęła:
— Znałaś.
Alison odwróciła się.
— Co?
— To była moja siostra.
W pomieszczeniu nastała absolutna cisza.
Alison o mało nie wybuchnęła śmiechem z czystego niedowierzania.
— Nie masz siostry.
— Miałam.
— Mówiłaś mi, że jesteś jedynaczką.
— Skłamałam.
Abigail poruszyła się niepewnie obok Christophera.
Catherine otarła oczy.
— Margaret była ode mnie o sześć lat młodsza. Przestałyśmy rozmawiać, kiedy byłaś mała.
— Dlaczego?
Catherine spojrzała na dokumenty.
— Przez ciebie.
Złość Alison ustąpiła miejsca dezorientacji.
— Co to znaczy?
Catherine wstała gwałtownie.
— To nie ma nic wspólnego z tym, że Gregory próbuje ukraść twój dom.
— Ma z tym wszystko wspólnego, jeśli on o niej wie.
— Alison…
— Powiedz mi.
Catherine spojrzała w stronę Abigail.
Potem na Christophera.
W końcu powiedziała:
— Margaret wyłożyła większość pieniędzy.
Alison poczuła, jak kolejny element życia, które rozumiała, wymyka się jej z rąk.
— Dlaczego?
— Bo je miała.
— To nie jest odpowiedź.
— Odziedziczyła pieniądze po naszym dziadku. Ja nie. Twój ojciec przekonał ją, że to mieszkanie będzie bezpieczną inwestycją.
— Więc była właścicielką części?
— Trzydziestu procent.
— Co stało się z jej udziałem?
Catherine zawahała się.
— Nikt nie wie.
Miriam uniosła brew.
— To mało prawdopodobne.
Catherine odwróciła się w jej stronę.
— Ona zniknęła.
Alison wpatrywała się w matkę.
— Kiedy?
— Dwadzieścia jeden lat temu.
Dwa lata po zakupie mieszkania.
Alison próbowała to policzyć.
Miała wtedy szesnaście lat.
Wtedy na wierzch wypłynęło wspomnienie.
Kobieta w ogromnych okularach przeciwsłonecznych.
Rude włosy.
Mocne perfumy o zapachu pomarańczy.
Prezent bożonarodzeniowy zapakowany w srebrny papier.
Alison nagle szepnęła:
— Ciocia Maggie.
Catherine zamknęła oczy.
— Pamiętasz.
Zaledwie mętne fragmenty.
Ale teraz wspomnienia napływały falą.
Kobieta, która głośno się śmiała.
Kobieta, która przynosiła Alison drogie prezenty, których Catherine nie lubiła.
Kobieta, która pewnego razu odebrała ją ze szkoły bez pozwolenia.
A potem nagle ciocia Maggie zniknęła ze wszystkich rodzinnych opowieści.
— Mówiłaś mi, że przeprowadziła się do Kalifornii.
— Tak było łatwiej.
— Łatwiej niż co?
Głos Catherine zniżył się.
— Niż powiedzieć ci, że nikt nie wie, gdzie się podziała.
Miriam przeanalizowała dokumenty.
— Jeśli Margaret Vale zachowała trzydzieści procent udziałów, ta kwestia powinna zostać rozstrzygnięta prawnie.
— Samuel wszystkim się zajął — powiedziała Catherine.
Alison spojrzała na nią ostro.
— Tata też coś sfałszował?
— Nie.
— Brzmisz, jakbyś była tego bardzo pewna.
— Ponieważ twój ojciec śmiertelnie bał się więzienia.
Te słowa zabrzmiały wyjątkowo ciężko.
Christopher przestał krążyć po pomieszczeniu.
— Dlaczego miałby się bać więzienia?
Catherine spojrzała w stronę schodów.
Jakby bała się, że ktoś może stać na górze i słuchać.
— Ponieważ na tydzień przed zniknięciem Margaret oskarżyła Samuela o to, że ją okrada.
Alison zaschło w ustach.
— Co?
— Powiedziała, że z konta inwestycyjnego zniknęły pieniądze. Samuel zaprzeczał.
— Ile?
— Prawie dwieście tysięcy dolarów.
Christopher cicho gwizdnął.
Catherine kontynuowała.
— Ciągle się kłócili. Margaret groziła mu procesem.
— A potem zniknęła.
— Tak.
Alison zrobiła krok w tył.
— Pozwoliłaś mi czcić pamięć taty, wiedząc o tym?
— Nigdy nie było dowodu na to, że Samuel zrobił jej krzywdę.
— Nie powiedziałaś „krzywdę”.
Catherine zamilkła.
Alison zrobiło się niedobrze.
— Myślałaś, że mógł ją zabić.
— Nie.
Ale odpowiedź padła zbyt szybko.
Miriam przerwała.
— Zanim przejdziemy do podejrzeń sprzed dwudziestu lat, musimy zająć się bezpośrednim zagrożeniem. Gregory ma twoje dokumenty tożsamości, księgi wieczyste i prawdopodobnie sfałszowane dokumenty. Musimy powiadomić policję i urząd ksiąg wieczystych.
Christopher pokiwał głową.
— Zabiorę Alison i Abigail do siebie.
— Nie — powiedziała Abigail.
Wszyscy się odwrócili.
Dziewczynka wpatrywała się w laptopa, którego Christopher postawił na stole warsztatowym.
— Poruszyło się.
Christopher zmarszczył brwi.
— Co się poruszyło?
— To małe światełko.
Spojrzał w dół.
Pendrive wciąż był podłączony.
Na ekranie komputera pojawił się folder, którego nikt nie otwierał.
Plik tekstowy.
Miriam postąpiła krok do przodu.
— Co to jest?
Christopher kliknął go.
Znajdowało się tam jedno zdanie:
*JEŚLI TO ZNALAZŁAŚ, ON WIE, ŻE TO MASZ.*
Christopher natychmiast odłączył komputer od Wi-Fi.
Ale ekran się zmienił.
Otworzyło się okno wideo.
Pojawił się Gregory.
To nie była transmisja na żywo.
Nagranie.
Siedział w salonie Alison.
Za nim widać było kuchenny stół i umowę sprzedaży.
— Alison — powiedział.
Brzmienie jej imienia z głośników sprawiło, że wszyscy zamarli.
— Jeśli to oglądasz, to znaczy, że Abigail wzięła pendrive.
Alison chwyciła krawędź stołu warsztatowego.
Gregory uśmiechnął się lekko.
— Ona ma nawyk dotykania rzeczy, które do niej nie należą.
Twarz Christophera spochmurniała.
Nagranie trwało dalej.
— Do tej pory zapewne odkryłaś już historię Margaret Vale.
Catherine wrzasnęła cicho z przerażenia.
Gregory pochylił się w stronę kamery.
— Twoja matka powie ci, że próbuję ukraść twoje mieszkanie. Christopher powie ci, że jestem niebezpieczny. Twoja prawniczka powie ci, żebyś się ze mną nie kontaktowała.
Jego uśmiech zniknął.
— Wszyscy mają po części rację.
Alison poczuła ścisk w żołądku.
— Ale żadne z nich nie powie ci, dlaczego wybrałem właśnie ciebie.
Pauza.
— Nie spotkałem cię przypadkowo.
Alison przypomniała sobie, kiedy pierwszy raz zobaczyła Gregory’ego.
Charytatywna zbiórka pieniędzy.
Wpadł na nią, niosąc dwa kieliszki wina.
Przeprosił.
Zaśmiali się.
Poprosił o jej numer.
Przez osiem miesięcy wierzyła, że to był przypadek.
— Spędziłem prawie rok na poznawaniu twoich nawyków, zanim ci się przedstawiłem.
Abigail zacisnęła dłonie na rękawie Christophera.
Gregory mówił dalej.
— Wiedziałem, gdzie pracujesz. Do której szkoły chodzi Abigail. Gdzie Catherine kupuje artykuły spożywcze. Gdzie Christopher zabiera Abigail w weekendy.
Christopher przeklął pod nosem.
— I zanim uznasz, że to robi ze mnie prześladowcę…
Gregory wpatrywał się w kamerę.
— …zrozum, że czegoś szukałem.
Sięgnął poza kadrem.
Kiedy jego dłoń wróciła, trzymał stare zdjęcie.
Kobieta z rudymi włosami.
Ciocia Maggie.
— Margaret Vale.
Catherine wydała z siebie dławiący dźwięk.
Gregory odwrócił zdjęcie w stronę kamery.
— Wszyscy spędziliście dwie dekady na udawaniu, że ona zniknęła.
Catherine szepnęła:
— Nie.
— Ale ona nie zniknęła.
Alison poczuła się tak, jakby podłoga w piwnicy usunęła jej się pod nogami.
Gregory opuścił zdjęcie.
— Moją matką była Margaret Vale.
Cisza.
Bezwzględna cisza.
Alison wpatrywała się w ekran.
Matka Gregory’ego?
To oznaczałoby, że on jest…
Jej kuzynem.
Cofnęła się, potykając.
Christopher złapał ją za ramię.
— Nie — szepnęła Catherine.
Gregory mówił niemal niedbale.
— Była w ciąży, kiedy opuszczała Milwaukee.

Catherine wpatrywała się w ekran z przerażeniem.
— Nie, nie była.
— Nie wiedziałaś o tym.
Gregory uśmiechnął się bez cienia rozbawienia.
— Samuel wiedział.
Alison kręciło się w głowie.
Jej ojciec.
Margaret.
Gregory.
Brakujące pieniądze.
Mieszkanie.
Każdy element wydawał się połączony, ale żaden nie tworzył obrazu, który mogłaby zrozumieć.
Gregory kontynuował.
— Moja matka spędziła resztę życia na powtarzaniu mi, że Samuel Carter ją zniszczył. Mówiła, że zabrał jej pieniądze, ukradł jej udział w budynku i groził jej, dopóki nie uciekła.
Catherine chwyciła za stół warsztatowy.
— To nie tak było.
Nagranie, rzecz jasna, nie mogło jej usłyszeć.
— Zmarła sześć lat temu. Na raka.
Po raz pierwszy na twarzy Gregory’ego pojawiły się prawdziwe emocje.
— Zanim zmarła, dała mi dokumenty. Listy. Przelewy bankowe. Kopie umów dotyczących nieruchomości.
Uniósł grubą kopertę.
— Powiedziała mi coś jeszcze.
Ekran na ułamek sekundy pociemniał.
Kiedy Gregory pojawił się ponowne, stał.
— Powiedziała, że to mieszkanie nigdy nie było największą inwestycją Samuela Cartera.
Pochylił się blisko kamery.
— To był dowód.
Nagranie się skończyło.
Nikt nic nie powiedział.
Wtedy na górze zadzwonił dzwonek do drzwi piwnicznych.
Cała piątka podskoczyła.
Christopher natychmiast stanął przed Abigail.
— Czekałaś na kogoś?
Catherine potrząsnęła głową.
Dzwonek zadzwonił ponownie.
Potem ktoś zapukał.
Trzy powolne puknięcia.
Miriam wyciągnęła telefon.
— Dzwonię na policję.
Christopher ruszył w stronę schodów.
— Nie. Zostańcie tutaj.
Wszedł do połowy schodów i się zatrzymał.
Przez drzwi wejściowe dobiegł głos.
— Pani Carter?
Mężczyzna.
— Z tej strony detektyw Harris, policja z Milwaukee.
Miriam zmarszczyła brwi.
— Czy ktoś wzywał ich pod ten adres?
— Ja wzywałam — szepnęła Catherine. — Wcześniej.
Miriam pokiwała głową.
— Zweryfikuj go, zanim otworzysz.
Catherine zadzwoniła na komisariat.
Po kilku napiętych minutach dyspozytor potwierdził, że detektyw Eric Harris został wysłany w celu przyjęcia zgłoszenia.
Dopiero wtedy Christopher otworzył drzwi.
Weszło dwóch funkcjonariuszy.
Detektyw Harris był mężczyzną po czterdziestce, o szerokich ramionach i zmęczonym spojrzeniu. Jego partnerka, posterunkowa Nguyen, została w pobliżu wejścia.
Harris słuchał, jak Alison wszystko wyjaśnia.
Sfałszowane pełnomocnictwo.
Umowa sprzedaży.
Groźby.
Pendrive.
Nagranie Gregory’ego.
Kiedy jednak wspomniała o Margaret Vale, Harris przestał pisać.
— Jak brzmiało to nazwisko?
— Margaret Vale.
Spojrzał na Catherine.
— Pani siostra?
Catherine powoli pokiwała głową.
Detektyw Harris opuścił notatnik.
— Pani Carter, musi pani pojechać ze mną na komendę.
Alison zmarszczyła brwi.
— Dlaczego?
Harris ją zignorował.
— Pani Carter?
Twarz Catherine poszarzała.
— Czy jestem aresztowana?
— Nie.
— Więc dlaczego?
Detektyw Harris wziął głęboki oddech.
— Ponieważ nazwisko Margaret Vale jest powiązane z toczącym się śledztwem.
Alison wpatrywała się w niego.
— To niemożliwe. Zniknęła dwadzieścia jeden lat temu.
— Wiem.
— Jak to możliwe, że śledztwo jest w toku?
Harris rzucił spojrzenie swojej partnerce.
A potem powiedział:
— Ponieważ w zeszłym miesiącu ekipa rozbiórkowa pracująca pod starym magazynem w pobliżu Menomonee Valley odkryła ludzkie szczątki.
Catherine wydała z siebie załamany dźwięk.
Alison chwyciła matkę za ramię.
Harris kontynuował z oporem.
— Przy szczątkach była biżuteria. Rzeczy osobiste. Nie mieliśmy jednoznacznej identyfikacji.
Spojrzał bezpośrednio na Catherine.
— Ale na jednym z przedmiotów wyryto inicjały M.V.
Catherine osunęła się na krzesło.
Alison ledwo mogła oddychać.
— Chce pan powiedzieć, że to była Margaret?
— Twierdzę, że jeszcze tego nie wiemy.
Christopher odezwał się:
— A Gregory o tym wiedział?
— To właśnie chciałbym ustalić.
Alison spojrzała w stronę pendrive’a.
Nagle wszystko zaczęło przypominać nie tyle oszustwo majątkowe, ile pułapkę zaplanowaną z wieloletnim wyprzedzeniem.
Detektyw Harris zebrał kopie wiadomości i poinstruował Alison, aby została w miejscu, w którym Gregory nie zdoła jej łatwo zlokalizować.
— On ma dostęp do mojego mieszkania — powiedziała Alison.
— Wyślemy tam funkcjonariuszy.
— On ma mój paszport.
— Odzyskamy wszystko, co tam jest, o ile tego nie zabrał.
Christopher skrzyżował ręce na piersi.
— Zabieram dzisiaj Alison i Abigail w inne miejsce.
Harris pokiwał głową.
— To byłoby mądre.
Ale Abigail nie słuchała.
Wpatrywała się w Catherine.
— Babciu?
Catherine podniosła twarz.
— Tak, skarbie?
— Czy wiedziałaś, gdzie była ciocia Margaret?
Wszyscy dorośli w piwnicy odwrócili się w jej stronę.
Catherine wpatrywała się w Abigail.
— Nie.
Abigail wyglądała na zmieszaną.
— Ale Gregory powiedział, że wiedziałaś.
— Kiedy?
— Zeszłej nocy.
Serce Alison znowu zaczęło walić jak szalone.
— Co dokładnie powiedział?
Abigail zacisnęła oczy, próbując sobie przypomnieć.
— Rozmawiał przez telefon. Powiedział: „Catherine wie, jak skończyła Margaret. Zawsze wiedziała”.
Catherine wstała.
— To kłamstwo.
— Więc z kim rozmawiał? — zapytał Christopher.
— Nie wiem.
Oczy Abigail się otworzyły.
— Z tą panią.
— Jaką panią?
— Tą z filmu.
Alison wyobraziła sobie elegancko ubraną kobietę.
— Słyszałaś jej imię?
Abigail pokiwała głową.
— Elaine.
Wyraz twarzy detektywa Harrisa zmienił się w ułamku sekundy.
— Co?
Abigail spojrzała na niego.
— Nazwał ją Elaine.
Harris wyciągnął telefon.
— Jak wyglądała?
— Ciemne włosy. Może czterdzieści lat. Miała złoty łańcuszek w kształcie liścia.
Detektyw Harris odszedł od nich i wykręcił numer.
Miriam go obserwowała.
— Zna ją pan.
Harris nie odpowiedział.
Ktoś odebrał.
— Z tej strony Harris. Muszę sprawdzić nazwisko powiązane ze sprawą Vale.
Zamilkł.
— Elaine Mercer.
Catherine nagle chwyciła krawędź stołu.
Alison to zauważyła.
— Mamo?
Catherine szepnęła:
— Nie.
Alison podeszła bliżej.
— Ty też znasz to nazwisko?
Catherine wpatrywała się w nią.
— Nie słyszałam go od dwudziestu lat.
— Kto to jest?
Zanim Catherine zdążyła odpowiedzieć, Harris zakończył połączenie.
Wyglądał na zaniepokojonego.
— Z Elaine Mercer przeprowadzono wywiad, kiedy Margaret zniknęła.
— Dlaczego? — zapytała Alison.
— Była księgową Margaret.
Catherine potrząsnęła głową.
— Nie tylko jej księgową.
Wszyscy na nią spojrzeli.
Głos Catherine był ledwo słyszalny.
— Była kochanką Samuela.
Alison poczuła, jak coś w niej pęka.
— Mój ojciec miał romans z księgową Margaret?
— Przez prawie trzy lata.
— I zostałaś z nim?
— Nie wiedziałam o tym aż do czasu po zniknięciu Margaret.
Christopher wypuścił powietrze.
— To staje się coraz gorsze.
Detektyw Harris spojrzał na Catherine.
— Czego nam pani jeszcze nie powiedziała?
Catherine zaczęła płakać.
Nie głośno.
To jakoś uczyniło sytuację jeszcze gorszą.
— Znalazłam list.
— Kiedy?
— Rano, po tym jak Margaret zniknęła.
Harris podszedł bliżej.
— Jaki list?
— Taki, który napisała do Samuela.
— Czy nadal go pani ma?
Catherine potrząsnęła głową.
— Spaliłam go.
Alison wpatrywała się w matkę z niedowierzaniem.
— Spaliłaś dowód?
— Chroniłam moją rodzinę.
— Przed czym?
Catherine w końcu spojrzała na córkę.
— Przed prawdą o tym, kim był twój ojciec.
Klatka piersiowa Alison się zacisnęła.
— Co było napisane w tym liście?
Catherine otworzyła usta.
A potem je zamknęła.
Harris powiedział:
— Pani Carter.
— Oskarżyła Samuela i Elaine o wykorzystywanie jej kont do prania pieniędzy.
Nikt się nie odezwał.
— Powiedziała, że mieszkanie zostało kupione częściowo za skradzione fundusze. Margaret odkryła, co robili, i groziła, że ich zgłosi.
Twarz Harrisa stwardniała.
— Dlaczego nie powiedziała pani policji?
— Samuel przekonał mnie, że Margaret była niestabilna psychicznie.
— I uwierzyła jej pani?
— Chciałam wierzyć.
Alison odwróciła się.
Nie mogła już patrzeć na matkę.
Na zewnątrz wieczór zaczął rzucać niebieskie cienie na okna piwnicy.
Dom, który znała przez całe życie, nagle wydał się pełen tajemnic.
Detektyw Harris zebrał stare dokumenty i przygotował się do odprowadzenia Catherine na komisariat.
Przed wyjściem wskazał na Alison.
— Nie idź nigdzie, gdzie Gregory mogłoby się ciebie spodziewać.
Pokiwała głową.
— A jeśli się z tobą skontaktuje, nie odpowiadaj.
Odszedł razem z Catherine.
Christopher nalegał, aby Alison i Abigail zatrzymały się w wolnym mieszkaniu jego siostry w Wauwatosa — w miejscu, w którym Gregory nigdy nie był.
Jechali osobno.
Christopher zabrał Abigail.
Alison jechała za Miriam.
W połowie drogi telefon Alison — włączony tylko po to, by policja mogła namierzyć nadchodzące połączenia — zabrzęczał.
Wiadomość.
Gregory.
Nie otworzyła jej.
Potem kolejna.
I następna.
Na czerwonym świetle w końcu spojrzała na ekran.
*Znalazłaś kasetkę.*
Jej gardło się zacisnęło.
Skąd mógł wiedzieć?
Druga wiadomość.
*Catherine w końcu zaczęła mówić. To dobrze.*
Trzecia.
*Zapytaj detektywa, dlaczego nie powiedział ci o teście DNA.*
Alison wpatrywała się w ekran.
Natychmiast zadzwoniła do Harrisa.
Odebrał po dwóch sygnałach.
— O jaki test DNA chodzi?
Cisza.
— Detektywie?
— Gdzie jesteś?
— To nie jest odpowiedź.
— Alison, gdzie jesteś?
— W samochodzie.
— Zjedź gdzieś w miejsce publiczne.
Jej tętno przyspieszyło.
— Dlaczego?
— Po prostu to zrób.
Zjechała na dobrze oświetloną stację benzynową.
Miriam zatrzymała się za nią.
Harris wciąż był na linii.
— Otrzymaliśmy dziś po południu wstępne wyniki badań DNA.
— Ze szczątków?
— Tak.
— Czy to Margaret?
Kolejna cisza.
— Nie.
Alison poczuła dziwną falę ulgi.
Wtedy Harris kontynuował.
— Szczątki są spokrewnione z Margaret.
Chwyciła mocniej telefon.
— Co to znaczy?
— Badanie DNA wskazuje na pokrewieństwo pierwszego stopnia.
— Rodzic? Rodzeństwo?
— Albo dziecko.
Alison pomyślała o Gregorym.
O jego twierdzeniu, że Margaret była jego matką.
— Gregory?
— Próbujemy go zlokalizować.
— Czego mi pan nie mówi?
Harris westchnął.
— Szczątki wyglądają na kobiece.
Alison przestała oddychać.
Żeńskie dziecko Margaret Vale.
— To niemożliwe.
— Dlatego potrzebujemy więcej badań.
Alison nagle przypomniała sobie coś.
Nagranie Gregory’ego.
*Moją matką była Margaret Vale.*
Ale nigdy nie powiedział, że Margaret miała tylko jedno dziecko.
— Detektywie…
Klaxon zabrzmiał za nią gdzieś na parkingu.
Alison spojrzała w lusterko wsteczne.
Wjechał czarny SUV.
Jego reflektory mignęły raz.
Jej telefon zabrzęczał przy kolejnej wiadomości.
Nie od Gregory’ego.
Nieznany numer.
Załadowało się zdjęcie.
Alison siedząca w swoim samochodzie.
Zrobione sekundy wcześniej.
Odwróciła się gwałtownie.
Czarny SUV zaczął się poruszać.
— Miriam! — krzyknęła.
Miriam wysiadła już ze swojego pojazdu i dzwoniła pod numer 911.
SUV potoczył się w stronę dalszego wyjścia.
A potem się zatrzymał.
Szyba od strony pasażera opuściła się.
W środku siedziała kobieta.
Ciemne włosy.
Złoty łańcuszek.
Wisiorek w kształcie liścia.
Elaine Mercer.
Alison rozpoznała ją natychmiast z filmu.
Elaine przyłożyła jeden palec do ust.
Potem SUV gwałtownie odjechał.
Telefon Alison powtórnie zawibrował.
Pojawiła się wiadomość.
*Gregory okłamał cię prawie we wszystkim.*
Kolejna wiadomość:
*Szczególnie w kwestii tego, dlaczego potrzebuje tego mieszkania.*
A potem:
*Pod spodem coś jest.*
Alison wpatrywała się w ekran.
Jej mieszkanie znajdowało się na czwartym piętrze.
Pod spodem nie było nic oprócz innych mieszkań.
Chyba że Elaine miała na myśli cały budynek.
Albo coś pogrzebanego w jego historii.
Nadeszła ostatnia wiadomość.
Zawierała zdjęcie.
Stara, czarno-biała fotografia.
Samuel Carter stał przed budynkiem mieszkalnym dwadzieścia trzy lata temu.
Obok niego stała Catherine.
Margaret Vale.
Elaine Mercer.
I piąta osoba, której Alison nie rozpoznała.
Młody mężczyzna trzymający dziecko.
Na odwrocie fotografii ktoś napisał cztery słowa:
*PRAWDZIWY WŁAŚCICIEL WIE WSZYSTKO.*
Alison powiększyła obraz.
Dziecko było owinięte w jasny kocyk.
Twarz młodego mężczyzny wydawała się dziwnie znajoma.
To nie był Gregory.
Ktoś inny.
Zadzwonił jej telefon.
Christopher.
Odebrała natychmiast.
— Alison, posłuchaj mnie.
W tle słyszała płacz Abigail.
— Co się stało?
— Dotarliśmy do mieszkania.
— I?
— Drzwi były już otwarte.
Krew w żyłach Alison zastygła.
— Uciekajcie stamtąd.
— Uciekliśmy.
— Czy Gregory tam jest?
— Nie.
— Więc co?
Głos Christophera drżał.
— Na stole w kuchni była paczka.
— Jaka paczka?
— Było na niej imię Abigail.
Alison zamknęła oczy.
— Co było w środku?
— Akt urodzenia.
Zmarszczyła brwi.
— Jej akt urodzenia?
— Nie.
Christopher urwał.
Kiedy odezwał się ponownie, jego głos był ledwo do poznania.
— Należy do Gregory’ego.
Alison otworzyła oczy.
— Nie rozumiem.
— Ja też nie rozumiałem.
— Co tam jest napisane?
Kolejna długa cisza.
A potem Christopher szepnął:
— Alison… Margaret Vale nie jest wpisana jako matka Gregory’ego.
Alison słyszała bicie własnego serca.
— Kto jest wpisany?
Christopher wziął głęboki oddech.
— Twoja matka.
Światła stacji benzynowej wokół niej wydały się rozbłyskiwać bielą.
— Nie.
— Patrzę na to.
— To niemożliwe.
— Catherine Carter jest wpisana jako matka Gregory’ego.
Kolana Alison się podgięły.
Wtedy Christopher powiedział część, która zmieniła wszystko.
— A Samuel Carter jest wpisany jako jego ojciec.
Alison wpatrywała się w zdjęcie w telefonie.
Na swoich rodziców.

Na Margaret.
Na Elaine.
Na nieznanego młodego mężczyznę trzymającego dziecko.
Gregory nie był jej kuzynem.
Według dokumentu w rękach Christophera, Gregory był jej bratem.
Jej telefon zawibrował po raz ostatni.
Ta wiadomość pochodziła od Gregory’ego.
Tylko cztery słowa.
*Teraz zapytaj Catherine o siebie.*