— Ojej, a ty wciąż tutaj mieszkasz? Myślałyśmy, że już się wyprowadziłaś — powiedziała szwagierka, wpuszczając gości do cudzej sypialni. Daremnie tak myślała. Walerij Pietrowicz położył dłoń na teczce z dokumentami i spojrzał na córkę. Zoja siedziała naprzeciwko, wyprostowana, skupiona, ale z tym wyrazem twarzy, który pamiętał jeszcze z czasów, gdy miała czternaście lat — kiedy dziewczynka rozwiązywała zadanie i nikt nie był w stanie jej rozproszyć.
— A tę sypialnię oddamy Daszy, przecież ona potrzebuje przestrzeni do rozwoju. Wy z Wadimem świetnie urządzicie się w salonie, kanapa się rozkłada, dla młodych to żaden problem. Jak to mówią: ciasne, ale własne. Tym bardziej że Daszeńka przechodzi teraz trudny okres i potrzebuje naszego wspólnego wsparcia.
— Csak a gyerekek miatt jöttem vissza — mondta Pavel, és megtartotta azt a bizonyos teátrális szünetet, amellyel elképzelése szerint az apai önfeláldozásának nagyságát kívánta hangsúlyozni.
— Co to znaczy, że nie wrócisz do domu? A co ze mną? Kto będzie się mną opiekował? — zapytał zdezorientowany mąż, nieświadomy tego, że wszystko zostało już postanowione. Sierpniowe słońce paliło asfalt, a powietrze drżało nad chodnikiem niczym nad rozgrzaną patelnią. Marina stała w przedpokoju z dwiema reklamówkami z zakupami i słuchała głosu dobiegającego z pokoju — leniwego, przeciągłego, znajomie obojętnego.
– Czy pani to Tatiana Siergiejewna Kowalowa? – zapytał, grzęznąc butami w błocie. – No – odpowiedziała, nie ruszając się z miejsca. – Potrzebuję schronienia. Powiedziano mi, że mogę się do pani zwrócić. Tatiana milczała. Nie wiedziała, co ma na to odpowiedzieć. Najwidoczniej pomylił ją z kimś innym. – Podobno musi pani odbudować dom, tak mi powiedziano? Otóż – mogę to zrobić.
— Bratu nie dałeś pieniędzy na leczenie, a ode mnie żądasz pokrycia kosztów wesela siostrzenicy! — krzyknęła żona. Ksenia zastygła przy zlewie, gdy usłyszała znajome kroki na korytarzu. Artiom wracał z pracy później niż zwykle, a razem z mężem do mieszkania weszła jego matka. Walentyna Nikołajewna zdjęła jesienne buty i ciężko westchnęła, jakby cały świat spoczywał na jej barkach.
**Mąż kazał żonie robić zakupy osobno — na jego urodzinach rodzina zobaczyła tylko ziemniaki i parówki** Rano na kuchennym stole leżały trzy paragony: jeden Oleg położył przy cukiernicy, drugi przycisnął kubkiem, trzeci wsunął pod solniczkę, żeby się nie zwijał. Żanna wyszła do niego z wilgotnymi po myciu rąk palcami i od razu zauważyła, że on już wszystko policzył. Na parapecie stygła herbata, za ścianą sąsiedni chłopiec szykował się do szkoły, a Oleg patrzył nie na nią, lecz w cyfry. Przez tydzień na produkty wydała prawie sześć tysięcy, a on wypowiedział tę sumę tak, jakby Żanna potajemnie wynosiła ich pieniądze z domu.
— Już oddałem bilety, Taniu — mąż odwołał nasz urlop na rzecz remontu u teściowej. A na dwa dni przed jego jubileuszem odwołałam bankiet.
— Jeśli ta twoja puszczalska, synku, jeszcze raz odezwie się do mnie w tym tonie, to prosto na waszym weselu tak jej porysuję facjatę, że jej w pięty pójdzie!
Tak, wiem, że to dziecko nie jest od mojego syna! Więc albo sama mu się do tego przyznasz, albo ja mu wszystko opowiem! I na pewno wyrzuci cię z domu!